Te nadające się jeszcze rzeczy decydujemy się oddać następnym użytkownikom, choć często zamykamy oczy, zaciskamy pięść i serce, żeby nie pozostawiać w domu rupieci tylko z sentymentu.
Pocieszamy się, że dany przedmiot będzie wykorzystany do celów, w jakim był stworzony, staramy się włączyć praktyczny i materialny sposób myślenia, co jednak nie zawsze nam wychodzi.
Ten materializm jednak bywa w takich sytuacjach pozytywny, gdyż zbędnie zatrzymujemy to, czego w życiu już nie użyjemy, a dla kogoś innego będzie to skarbem, wyzwoleniem, bardzo potrzebnym nabytkiem.